સણકારા*

ડિસેમ્બર 23, 2012

સણકારા*
( પ્રથમ ગુજરાતી બળાત્કાર કાવ્ય)

ધુમ્મસશા સ્વપ્ને લોહીયાળ નસો નીંદમાં ભ્રમ સેવે
સ્વપ્ન વચ્ચે મલકતી લિપ્સ્ટીકમાં ભિનાશ સુહાવે;
ઉછળતાં વારિશા સ્તન, તન આખું હલાવે
તેમાં મેળે તલ સમ પડે ઉપડે ભાંડ ભાવ તારો.
માથે જાણે દુસાસન જુવે ઉત્ક્રાંતિ સૃષ્ટિ તો સૂતી
અભડાયેલી જાગે, કુસુમવાસનાએ તેથી દીપ્તિ લપાતી
ને બંધ દ્વાર મહિં ગોંધાઈ સ્ત્રીઘેલો
ડોલે લેટે તરવરીયો મૃદુ તને મનોરોગ આ વાય તેવો.

ત્યાં સૂતેલો લવે મનોયાતના અનાયાસ અર્ધા શબ્દે
કે સ્વપ્ન -સંભોગમાં ડોલંતી ગતિ પર તાર મારા મંદ;
તેમાં આ શું કાયદા ઉરથી લહે વદનમાંથી
રજત રજ,શ્વેત ફેનમા સ્વર્ગ સ્વર્ગ સ્વર્ગ,
-ચક્ષુપાને અશ્રુમોતી વિમલ સરે
બાની તીણી રૂંધાઈ નિગળે શીય અંતરે ઓ બ.ક.ઠા.
૧૨-૨૧-૨૦૧૨
* અર્પણ બસમાં-અને ગુજરાતમાં ચોળાયેલી છોકરીઓને સખેદ.
************************
ભણકારા • બળવંતરાય ક. ઠાકોર
(ગુજરાતી ભાષાનું સર્વપ્રથમ સૉનેટ)
(છંદ: મંદાક્રાન્તા)
આઘે ઊભાં તટધુમસ જેમાં દ્રુમો નીંદ સેવે,
વચ્ચે સ્વપ્ને મૃદુ મલકતાં શાંત રેવા સુહાવે;
ઊંચાંનીચાં સ્તનધડક શાં હાલતાં સુપ્ત વારિ,
તેમાં મેળે તલ સમ પડે ઊપડે નાવ મ્હારી.
માથે જાણે નિજ નરિ જુવે કાંતિ તો સૃષ્ટિ સૂતી
ચોંકી જાગે, કુસુમવસને તેથિ જ્યોત્સ્ના લપાતી;
ને બીડેલાં કમલમહિં બંધાઇ સૌંદર્યઘેલો
ડોલે લેટે અલિ મૃદુ પદે, વાય આ વાયુ તેવો.

ત્યાં સૂતેલો લવું નવલ અર્ધા અનાયાસ છંદ,
કે ડોલંતી ગતિ પર સજૂં બીનના તાર મંદ,
તેમાં આ શી – રજનિ ઉરથી, નર્મદા વ્હેનમાંથી,
સ્વર્ગંગાની રજત રજ, કે વાદળી ફેનમાંથી,
– પુષ્પે પાને વિમલ હિમમોતી સરે, તેમ છાની
બાની ભીની નિતરિ નિગળે અંતરે શીય, સેહ્ ની !

(જન્મકાળ : 23 ઓક્ટોબર 1869 – 02 જાન્યુઆરી 1952)

Advertisements

મીરાંesque-૩મેરો તો ગોપાલ એક મહુવાનો, દુસરોના કોઇ

નવેમ્બર 10, 2012

નથી સહેવાતું આ પ્રિયે ત્વરાથી જોડી દે અંગે અંગ*
ભરાઈ જા ભાષાની બોડમાં
કરીલે રતિ અરિસામાં કે પાછળ.દુસરોના કોઈ
મેરો તો ગોપાલ મહુવાનો એક ,દુસરોના કોઈ

મોતિયા પાછળ દેખાયાં રતિવર્ષો
શિયાળુ ઊંદરની ખૂંચેલી મૂછો નીચલા હોઠ તળેથી
કેવળ ઊંદર જાણે કોને કરે છે ફૂંકીને એ પ્રેમ અખિયા ખોલ,
બરફમાં દટાયેલી દેખી ખૂલ્લી આંખ
છ ફૂટ નીચે ચાવે જેને ખૂલ્લી આંખ, મેરો પતિ સોઈ

આંખ મારી કરી છે ચેષ્ટા કોલેજ કાળમાં
ઉન્નત સ્તન આંણ્યા છે ક્લોઝપ શાટમાં
ઘાસ કહે મેં નથી સુણ્યું,ખાબોચિયું કહે મેં નથી દાખવ્યું
ઘૂંટણ બેસી કહ્યું,કરગર્યો,ગણ્યા ફેરા સાત
પૈઠણમે સબકુછ લીયો હૈ ગીન ગીન,
ચાર છેડે ચાર ઉપાડે સાવ સ્થિર ને સઘળો ક્ષીન
તનકા ગહેના બાજુ બંધ ખોય, મેરો પતિ સોઈ

તારો અંદરનો પરકાશીત અસ્થિ ચહેરો,
બહારના નાજુક વળાંકો-હોઠના તો નોખા સાવ,
કાન બાજુએ ચીટકાવેલાં,કપાળ ઢૂંવાશુ ઢાળ્યું
તડકો મૂકે આંગળી છાતીની ફાંટંમાં
ને હું મૂકું તારા હોઠમાં
મોતી મુંગે ઉતાર ચાદર ઝીણી વ્હાલની પોયી.

નથી સહેવાતું આ પ્રિયે,દુસરોના કોઈ
મેરો તો ગોપાલ મહુવાનો,દુજોના કોઈ.
(*કવિ કાંતનો ઉલ્લેખ)
૧૧૩૨૦૧૨

અભિષેક: મેરે તો ગિરિધર ગોપાલ – મીરાંબાઇ http://www.krutesh.info/2012/11/blog-post_3.html#ixzz2B7JMteUj


મીરાંesque-2:હે જી રે તારી કથાનો અંત નથી/ ને તારા અંગમાં તું તારો સંગાથી

જૂન 17, 2012

હેજી કરમનો સંગાથી, રાણા મારું કોઈ નથી..
હેજી કરમનો સંગાથી, રાણા મારું કોઈ નથી..

હો.. એક રે પત્થરનાં દો-દો ટુકડા,
લખ્યાં એનાં જુદાં જુદાં લેખ..
એની બની રે પ્રભુજીની મૂર્તિ,
બીજો ધોબીડાને ઘાટ..

હો.. એક રે ગાયુનાં દો-દો વાછરાં,
લખ્યાં એનાં જુદાં જુદાં લેખ..
એક રે વાછડો શિવજીનો પોઠિયો,
બીજો ઘાંચીડાને ઘેર.. હેજી રે કરમનો સંગાથી..

હો.. એક રે માતાનાં દો-દો દીકરા,
લખ્યાં એનાં જુદાં જુદાં લેખ..
એકને માથે રે છત્તર બિરાજે,
બીજો ભારા વેચી ખાય.. હેજી રે કરમનો સંગાથી..

હો.. એક રે માટીનાં દો-દો મોરિયા,
લખ્યાં એનાં જુદાં જુદાં લેખ..
એક રે મોરિયો શિવજીની ગળતી,
બીજો મસાણે મૂકાય.. હેજી રે કરમનો સંગાથી..

ગુરૂને પ્રતાપે મીરાંબાઈ બોલીયા,
દેજો દેજો સંત ચરણે વાસ.. હેજી રે કરમનો સંગાથી..
* * * *
અંત કથામાં હોય, શબ્દમાં નહીં.શબ્દ
ચાપલુસિયો છે,નીકોટીનમાં બળ્યો,ખર્યો
ભજને ભજને એક એક કરી સળગ્યો નનામો
થયો ત્યાં સુધી.હવે રાણો અપરિચિત, મીરાં
અંધકાર ઊકળે ત્યાં સુધી કથની
લાકડે બાઝેલી કુહાડી ચસકતી નથી

હો..પથ્થરે પથ્થરે રંગ કટાયઃ છોડિયાંમાં
સમય,સમયમાં ઇતિહાસ કોવાય છતાં
શબ્દ ખાંભીમાં નક્કર ઊભો રહે અને
ખોદકામમાંથી બૂઠ્ઠો અણીદાર પથ્થર
હજું માણસ વિશે બોલે છે પોતાની
વેદનામાંથી ડચકાં ખાતો.
હે જી રે તડકો નિયમિત અથડાય વો તોડતી પથ્થરમાં*…

હો..ભેંસને ક્લોનિંગમાં અવતરી ગાય
ને એક ગાલ્લું જોતરેલું કળશી ફૂટ નીચે
ભોંયમાઃ ભૂલી જવાયેલું બાળક પછીથી
જન્મનારા પૂંજે તેમાં ઇશ્વર હયાત–
મરેલાં પડતો મૂકી ગયાં.
એક આગોતરું શોકગીત મીરાં ગાય અને
એક વરૂ દંતકથા માનસમાં દેવ થઈ ફરે.*-૧
હે જી રે માણસે ઘડ્યો દેવ એની પાસે જ માંગે અતિઘણું…

હો..ઇન્ફામીલ પાવડરમાં ને ઘસેલા જાયફ્ળમાં,
દિકરો રાતે વધે ઉંઘમાં ને ગાર્બર ફોર્મ્યુલામાં
ગાજર-બીટ હસવું રમે વરઘોડિયામાં.
તારી માતાએ બેઊ જણ્યા એમાં તું અળખામણો-
એટલેજ મુંબઈથી લખ્યો’તો આંધળો કાગળ માનેઃ
સમયમાં ચાવીરૂપ શબ્દો અર્થની ઇચ્છાથી
વેરવિખેર.માણસ હોવું શાબ્દિક ગુનો છે.
હે જી રે મનખ ચાલે શબદમાં વાદના વેડા લઈ…

હો કુંભાર ઘડે માટીની સ્ત્રી ને કુંભાર હણે પકવેલી સ્ત્રી*-૨
ઘરનાં મૌન લાકડામાં તરાડ ને ઊંબરો રોકે ડેલી,
છાપરું ધરબી રાખે ઘર ને બારી એને ખોલે,
સપનામાં મને જોડી રાખું ને આંખ ખોલી છૂટ્ટો પાડું,
મંદિરમાં ભાયડો નક્કર બેસે ને ઘરમાં ઊભડક,
એક જ ગણ ને ચાર માત્રા કરે સમવૃત વર્ણમેળ
એક શબ્દમાં બે કલા સૂક્ષ્મ અને સ્થૂલઃ આ તે કેવું છળ…
હે જી રે પશુમાં દૂધ ને દૂધમાં ઘી
એક ઠરે કંસારે ને બીજું લાશ પરે…

અંત કથામાં હોય, શબદમાં નહીં
માણસમાંથી અમે રે બોલીયા,
શબદની સેવા કરી કવિતામાં લે જે વાસ..હે જી રે..
( ૬-૧૭-૨૦૧૨ )
*=સુમિત્રાનંદન પંતના કાવ્યનું શિર્ષક.
*-૧=હોમેજ ટુ લેમિંગ વુલ્ફનો ઉલ્લેખ.
*૨= યાનિસ રિત્સોસના કુંભાર કાવ્યનો ઉલ્લેખ.


મીરાંesque-૧

મે 27, 2012

પગ ઘુંઘર બાંધ મીરાં નાચી રે, મીરાં નાચી રે
મેં તો મારા જન્માક્ષર માં
હરીવરજી ને એક પલકમાં,એક ઝલકમાં
લીધા હૃદયથી વાસી રે
મારા બારે બાર ખાનામાં, મોરપિચ્છ ને મંજીરા છે
મુરલીયા નાં શબ્દચીજમાં મીરાં મીરાં મીરાં છે
રોમ રોમનાં રંગ મહેલમાં મીરાં તુમ્હારી દાસી રે
મારા આ જન્મારા પુરતો, એક જ તુલસી ક્યારો રે
પળ પળ નાં આ પાંદડે પાંદડે, શ્યામ સદાય મારો છે
જન્મ જન્મ ની દાસી મીરાં રાજી રાજી રાજી રે
* * * * * * * * * * * * * * * * *

(૧)
પગ ઘુંઘર બાંધ મીરાં નાચી રે, મીરાં નાચી રે

હું પ્રતિક્ષા ટાળવા તાલ-થાટ વાપરુ છું,
મારી નર્વસ ક્ષણે બારીમાં તડકો વલોવીને.
દરેક કલાકોના આવર્તન મને ગળે છે.
શબ્દો લાઉડ સ્પીકર સમ ફાટેલાં હવામાં નીકળી પડે,
પછી સોનેરી કિનારનું ધોતીયું દેખાય છે.
એ બીનઆશય આશ્વાસનો બોલી જાય,
હાથ ઉછાળી,હથેળી દેખાડી,
રિહર્સલ કરેલાં વાક્યોમાં અને
તાળી મારી ચાલ્યો જાય.સફેદ
આવજો.હવે હું મારી અંતહીન
પ્રતિક્ષામાં થનગનતી..તા થૈ.

(૨)
મેં તો મારા જન્માક્ષર માં

અંધકાર ચહેરાને વિધિસર પ્રશ્નો
પૂછી ઉચ્છેદે છે.મિરાંને એવી
અગ્નિમાં તાકવીઃ કેન્સર
સ્તનમાં ઉઝરડા પાડે તેવું.એના
સ્તન આંખોમાં આંખો કપાળમાં
હાથ પગમાં અને પગ ખભામાં એ
નરી કળા અને સાંધા ગાંડી કતપૂતળી
એક નાદ છાયા પાંગરતી’તી એનામાં
અન્ય મીરાં અંદરથી એના દરેક સાંધે
સ્પર્શતી હતી થનગનાટમાં…ત થૈ.

(3)
હરીવરજી ને એક પલકમાં,એક ઝલકમાં

શિયાળુ રાતે એક પ્રકાશ આગિયામાં
લંપટ થઈ ધ્રૂજે અને ઘસે આવેગ
હવાને.એકતારો રણઝણે પોતાનું
લોહી પહેરી અથાક આવે સ્વક
સમય પાર જેમ કૂપળ પથ્થર ફોડી
એક ઝલકમાં. એક વિઘટન અંદરમાં
એક પથ્થરમાં કે ઓઝટમાં.આંખમાં
વસંત આખી ઝરી.ભૂરી વસંત ભૂસ્તરમાં
વિયાય જન્માંતર ઘૂટીના તા થૈમાં
ધ્વનિ વિપર્યાસ.

(૪)
લીધા હૃદયથી વાસી રે

દા.ત. બપોરિયામાં હું સીધો
બેડરૂમમાં પહોંચી ગયો.અને છાતી
પર સ્તન નાના બાળક જેવાં
બાંધેલા હતાઃ હ્રદયમાંથી દબાયેલી
લાગણીના ઊભરા.તારા વિચારો-
તું વિચારોમાં પહેલો,ઉંઘમાં જોયો
અંદર અને બહાર આગળે અથડાતો,
મોનાલિસા હાસ્ય ઝબકારતો,
સાંકળ ખખડાવ્યા વગર આવજે કાળીયા,તા થૈ.

(૫)
મારા બારે બાર ખાનામાં, મોરપિચ્છ ને મંજીરા છે

બારમાસી જેવી બાર રાશી વહેણ બદલે
તો કથનીના કહેણ પીત્તળના તાલ
છાતીના ખલમાં ખૂંટી-ઘૂંટી સંસ્મૃતિના
તાંતણામાં ચોટલા વાળે.
બાઈ મધમાંખીને ગતાગમ
ફૂલ ચૂસીને મધમાં વાળે
એક પરબિડિયું ગુંદર ચાટી
મોક્લ્યું રાણાએ ઇલ્કાબો ભરી,
એક છેતરપીંડી,દ્વૈત તા થૈ.

(૬)
મુરલીયા નાં શબ્દચીજમાં મીરાં મીરાં મીરાં છે

દરેક ઉત્કૃષ્ટ સંવેદન ભવિષ્યમાં છે.
પૈસા બોડિસમાં સંતાયેલાં પડી રહે છે.
સ્વક હોવું અને એવું જઃ
મુકદ્દમો સતત ચાલ્યા જ કરે.
નામ થોડી ક્ષણો મહેંદીમાં લુપ્ત રહે
પછી પહેલી રાત….
એક સ્ત્રી ઉખડી ખરેલો હીરો કબાટ તળે શોધ્યા કરે,તા થૈ.

(૭)
રોમ રોમનાં રંગ મહેલમાં મીરાં તુમ્હારી દાસી રે

એક સફર્જન ભૂરાશ ફોડી પડ્યું
મહેલના આંગણમાં
લીલું ઘાસ દેખાતી દુખદ
મજ્બૂત આશા છેઃ
મૂકો ત્યાં ઉગે.
ઇડન વધારે પડતો ફાલેલો બગીચો,
એકતારો ટેરવામાં
એક જ ડાઘા પર ફરી ફરી ડાઘો પાડે,તા થૈ.

(૮)
મારા આ જન્મારા પુરતો, એક જ તુલસી ક્યારો રે

અમેરિકન છોકરીનો બાપ-
વિદુષક વાદળ અને led પ્રકાશમાં
અવતરેલો માણસઃ
પારણામાં પણ બાપ યાદ નથી હોતો.
અમેરિકન વર-
હાલોવિનમાં મોહરું પહેરે તેમાં
કેળવાય તેનો મુખ્ય ચહેરો,
આંખમાં દેખાતા ચહેરા અને એની
આંખમાંય દેખાતા ચહેરા અને ત્યાં
દેખાતા, તા થૈ.

(૯)
પળ પળ નાં આ પાંદડે પાંદડે, શ્યામ સદાય મારો છે

પીળેરે પાંદે…સરકી જાયે પલ
મારી અમેરિકન પત્ની દરેક બાબાતમાં,
ઉંઘમાં,વૃક્ષમાં,આશ્ચર્યમાં,સૂરજમાં,ખભામાં,
બોચીંમાં,વાળ પાતળી નસોના
હારતોરાં-માં,શ્રધ્ધા વાદળ આકાર.
પીપળે વીંટેલો દોરો બીહામણું યુધ્ધ.
મારે શરણે આવઃસલાહ નથી,આજ્ઞા છે,તા થૈ.

(૧૦)
જન્મ જન્મ ની દાસી મીરાં રાજી રાજી રાજી રે

હવે બીજો વરસાદ પહેલા પર પડે.
તમે ગણતરીમાં લો ત્યારે એક જ લાગણી
તમને મળે.મારે અંધકારમાં બહાર
નથી જવું(એક માનસિક અનુરૂપતા.)
ગૂંથણી.ભાષાકીય ભૂખ.
મારી હયાતી અહીં બીન અધિકારી છે.તા થૈ.

(નવેમ્બર-૧૫-૨૦૧૧ થી મે-૧૪-૨૦૧૨)
[નોંધઃપીળેરે પાંદે…સરકી જાયે પલ..આ બે અનુક્રમે રાવજી અને મણીલાલની અડધી પંક્તિઓ છે જેમાંથી એક આખી પંક્તિ ઉપજાવી છે ઇન્ટરએકટિવ ફોર્મ્યુલાએ.આભાર કવિ.]


કાંતકલા-૩

ડિસેમ્બર 19, 2010

પથ્થર મારા પર ફેંકી ઘડ્યું મેં પંખી આરસમાંથી

બ્રાન્કુઝીના આરસ પંખીના હૈયે ફેંકતા ફેંકેલો
પથ્થર ચોંટી ગયો ફાડ(ઈયા) જેવોઃઅરવ હાય!
રે રે! બે કાન પતંગિયા સમ બાઝી ગયેલા
શ્વાસ રંગીન ગાઢ ચુંબનમાં રૂંધાયેલો
નીચે આવ્યો પારો સંતોષ ઢીલો થતાંમાં પડી ફાળ હૈયા મહીં,
મેં પાળ્યો’તો દગભ્રમ તરફડ્યો હું જ મ્હારાથી આઃ
આહા! મધુર ગમતાં rap ગાવા ગલોફાં મીઠાં
રે રે ! કિંતુ ડરી તું ઊડવાને ઇચ્છેઃ surreal rift
શ્રધ્ધા ઘા કરી ગત થઇ રહ્યાં બન્ને coherent
ખુલ્લા ઘામાં વળગી રહેલું ગુલાબી પણું સમર્થ
આંખો છાંટી ઉછેર્યું’તું દર્ભ કુણું અહોહો!
આહા! કિન્તુ કળવળી આંખે જોઇ લીધી હતી
-આ વાડીના મધુર ફલ ચાખવા ફરી ફરીને;-
કળા-સ્કૂલ સમસ્ત તારા નર્યા ઉઘાડા સ્તનમાં.
નવેમ્બર-ડિસેમ્બર-૨૦૧૦
(કલાપી વેદના છે હું નર્યો વ્હાલ છું,
વેદનામાંથી વ્હાલનું પુનર્સર્જન-કાંતકલા છે.)
***************************
એક ઘા -કલાપી
તે પંખીની ઉપર પથરો ફેંકતા ફેફી દીધો,
છૂટ્યો તે ને અરરર! પડી ફાળ હૈયા મહીં તો!
રે રે! લાગ્યો દિલ પર અને શ્વાસ રૂંધાઇ જાતાં,
નીચે આવ્યું તરુ ઉપરથી પાંખ ઢીલી થતાંમાં.

મેં પાળ્યું તે તરફડી મરે હસ્ત મ્હારા જ-થી આ,
પાણી છાંટ્યું દિલ ધડકતે તોય ઊઠી શક્યું ના;
ક્યાંથી ઊઠે? જખ્મ દિલનો ક્રૂર હસ્તે કરેલો!
ક્યાંથી ઊઠે! હ્રદય કુમળું છેક તેનું અહોહો!

આહા! કિંતુ કળ ઊતરી ને આંખ તો ઊઘડી એ,
મૃત્યુ થાશે? જીવ ઊગરશે? કોણ જાણી શકે એ?
જીવ્યું, આહા! મધુર ગમતાં ગીત ગાવા ફરીને,
આ વાડીનાં મધુર ફલને ચાખવાને ફરીને.

રે રે! કિંતુ ફરી કદી હવે પાસ મ્હારી ન આવે,
આવે તોયે ડરી ડરી અને ઇચ્છતું ઊડવાને;
રે રે! શ્રદ્ધા ગત થઇ પછી કોઇ કાળે ન આવે,
લાગ્યા ઘાને વીસરી શકવા કાંઇ સામર્થ્ય ના છે.
સૌજન્ય-ટહુકો.કોમ
બ્રાંકુઝીઃBird in Space | Constantin Brancusi | Modern Art | Collection …


કાંત કલા – ૨

ઓગસ્ટ 22, 2010

સુંદરમ

શહેર દન આખો દહાડિયું રળે,સાંજ પડે
આપણા ફેવિકોલ જડ્યા સંબંધો,
ટ્વિટરના પંખી કલરવે અતિ પ્રફુલ્લિત
વિરહના કપરા દિને કે પછી
વો તોડતી પથ્થર, ધીરે ધીરે ખાંડતી ફૂટપાથ,
ઘડી ઘડી તાર ષડજે ધૂળ ખરડી કરી ગોઠડી,
આનુષંગિક કરારથી પ્રશ્નાર્થક સુધી.
બપોરિયે કટાયેલા વૃક્ષ તળે બધાનું પતવી
ઉત્સાહિત કવિતામાં પ્રવેશવા,
ઘણો સમય તો ના કંઈ વદ્યાં;
આ હતું સ્થળ અનામત માનવ વેદનાર્થે
પૂછી ખબર અન્ય બીમાર અને અચાહ્યાં વિશે,
કે આપણે ગૂંચવાયેલાની, સાવ સાદી સીધી.
અને ખબર એ સૂણી નહી સૂણી કરી –
કાયમ આપણા વિચાર છિન્નવિચ્છિન્ન ઠોસા મારતા ?
અકંપ અણબોલ કેવા પ્રયત્નમાં વિશ્રાંત મૂક ત્યહીં,
ઘડી ઘડી i podમાં નેણ નીરખ્યા કરે
શબ્દચિત્ર હતાં કેવા, નિશાની આપણી સ્વીકૃતિનાઃ

ગુલાબી-બદામી એકત્ર ત્યહીં
જાણે બે ભિન્ન સંદેશા એકમેક પર ઉતાવળે લખ્યા….
૪-૨૦-૨૧૦

( કવિશ્રી સુંદરમનુ મૂળ કાવ્ય .)
મળ્યાં વિરહના અનેક કપરાં દિનોની પછી
મહાજન સમૂહમાં કરત માર્ગ ધીરે ધીરે,
ઘડી ઘડી અનેક સંગ કરી ગોઠડી લ્હેરથી,
બધાનું પતવી પછી બહુ નિરાંતથી તે મળ્યાં.
ઘણો સમય તો ન કાંઈ જ વદ્યાં અને જ્યાં વદ્યાં
પૂછી ખબર અન્ય કોક તણી સાવ સાદી સીધી.
અને ખબર એ સુણી નહિ સુણી કરી બેઉ તે
અકંપ અણબોલ મૌન મહીં મૂક પાછાં સર્યાં,
ઘડી ઘડી ઉઠાવી નેણ નીરખ્યા કર્યું અન્યને.

-સુન્દરમ્ ( “મળ્યાં’- સાભાર “લયસ્તરો” પરથી )


‘કાંત’ કલા ( સ્વચ્છંદ છંદ )

એપ્રિલ 26, 2010

સોડાવોટર જેવું ફૂલતો સમુદ્ર.
એક હોડી આજ મહારાજ જલ પર ફૂદક્તી,
નગરી જ્યાં યામિની દમકતી વહી આવી,
ભ્રાંતિ વર્ષમાં, વનમહીં અથાક સડતી.

કવિ એક મર્યો. વાંચું લખ્યા છંદ એના
છિન્નવિછિન્ન ચુપકીદી ધસે બારીએથી
કાટ ભરી નાગરિક સદિમાંથી
દામિની શ્વેત નીતરતી ચંદ્રમાંથી.

-પ્રિયે બાષ્પિભૂત થયાં છે સ્વપ્ન સઘળાં?
ઠરી જવાય જૂના લાક્ષાગૃહે, અરીસા ઊભા
મહી સમોપોલા અનાર્ત્ત વા અ-શોક.

ગંઠાયેલા રસમાં વળગી રહ્યું સફરજન છરીએ.
બાકી વધી ગહન રાત્રીએ
આકૃતિ એક સજ્જ્ડ અંગોઅંગ ભીડેલી.
૪-૮-૨૦૧૦