આ રહ્યા બાકીના ત્રણ

મારી ૧૨ કાવ્યોની હારમાળામાંથી
શહેર, અભિમન્યુ કોઠો, એક ભેંશ રાત્રિ, ઉનાળુ રસ્તો,
ગોરાડુ ઝુરાપો,કોલસી, કુટુંબ,ગ્રીનકાર્ડ,
આપણી અશ્મિલ પરીકથા(કૂલ ૯ કાવ્યો વાંચ્યા ?)
૧૦)
ફરક

આ જાડું સ્વપ્ન કાગળ પાતળા અવશેષો
લઈ સૂતેલી આંખમાં વાગ્યા વગર ખૂંચે છે,
પોકળ કાળાશમાંથી ધસી આવી. અંધકાર
કેવળ મનોવેદના છે–ખૈબરઘાટઃ
હવે મને કશું યાદ નથી આવતું.

આ જાગેલી આંખો અળસીયા માટી ફેરવે
તેમ સુરેખ પડખાં ફેરવેઃ તારી કોઈ ચોક્ક્સ
વિભાવના મારી યાદમાં નથી આવતી. ચહેરો
પોકળ કાળાશ. સ્વપ્નમાં સ્પર્શાય તેવી હયાતી છે.

પણ હું એક ક્ષણ ભૂલી નથી શકતો કે તારા
શરીરમાં, મૃત થથરાટ હજું ઉથલા મારે છે.
૮-૧૧-૨૦૦૯

૧૧)
વિદ્યમાન

આપણે ખાડીયાપોળમાં આંખોથી ભળ્યા,
ઉનાળો ડામરે બળેલો,વાયુ વેગ દળે
દાઝેલો– નમ્રતામાં આંખો કાળોદળ, ડામર
અને શરમાળ તડકો– શકુંન્તલા અદામાં, હજારો
વર્ષોથી આપણી પ્રસ્તાવના જેવી શાકુંતલના પાનાઓમાં
ઉછરેલી, આપણે આપણી દંતકથામાં ચરિત્ર થઈ ગયા.
હવે કોઈ સ્પર્શ પાના ઉથામે–
એમાં નથી, કોઈ આશ્ચર્ય ચિન્હો, વિદ્યાર્થીએ તાણી ભાર લીટીઓ,
સાંકેતિક ભાષા કે તાડપત્રી પીળૉ કાગળ–

આપણે અવિરત લખયા કરાતું કાવ્ય,
ક્યારેય આઉટ ઓફ પ્રિન્ટ નહીં.
૮-૧૩-૨૦૦૯

૧૨)
અસંસ્કારી સ્થિતિ

હવે આ યુગ હોય કે પેલો શક્સંવત સમય,
ભાષા માણસ હોવું હતું–તમારે કુટુંબં મૂકી
જેલમાં જવું અને વધસ્તંભ સુધી કવાયત–
કોઈ કશું કહેતું નથી, પછી બધું લોકકથામાં
કે વૈતાલ કથામાં ફરી કેળવાય–કેવળ ઇશ્વર
આમતેમ ઊંચે ઉડ્યા કરે, શહેર થથરતા
સ્વરે ગુસપુસ કરે. કહોવાઈ જીવાત થઈ જાય,
વળીવળી બોલે–ફ્રોઈડ આપણું માપયંત્ર–ઈયળ
અભડાયું સ્વપ્ન–આપણી કરચોઃ લાદેનયુગ કે
શક્યુગ સમય ટૂચકો છે,દયાહીન,–merciless killing!!

One Response to આ રહ્યા બાકીના ત્રણ

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  બદલો )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  બદલો )

Connecting to %s

%d bloggers like this: