મારે એક કવિતા તારે માટે લખવી હતી, ભૂલથી કેન્વાસ થઈ ગઈ …

૧)
તને કેન્વાસ પર
ભૌમિતિક આકરે ખડબાં રંગમાં જામેલી જોઇ
સદંતર અસ્તવ્ય્સ્ત
શહેર યાદ આવ્યું.
હવામાં નિઃસ્તબ્ધ અપેક્ષા,
પરિષ્કૄત સમતોલન,
મકાન વિરુધ્ધ વાયર રેષાઃ
ઉત્તેજીત રંગો.
૨)
તું કેન્વાસ પર
વરણાગી ધક્કા મારતી રેષાઓ
સખત કુચડાંત છેડા. ખૂણા
કપયેલા અધૂરા રખડી પડેલા
કાળા,ભૂરા,વાદળી પ્લાસ્ટર ઓફ પેરિસના લાફા
અને પેન્સિલ, સાહી, ઠરેલી ડીવીડી પર
જ્યાં ભૂસવું, ખોતરવું અનેક ઉઝરડામાં દેખીતું છેઃ
તારા વિશે ફેરફાર અને પુનઃચિતરણ
સમતોલન
ઉઘાડું પડી જાય….
૩)
મને તારી
સ્કોટીશ ચપટીઓવાળી
પુલ્લિંગ ઘાઘરાદાર ભૂમિતિ નથી ગમતી,
તારા તિરકસ ફંટાતા વળાંકો
ઇકેબાના ડાળીઓ જેવા
ક્ષિતિજમાં ઝાંખી થતી ભૂરાશ સામે
પાતળી રેષાઓમાં ફંગોળાયેલા–
બરફ સામે સોરેલી ડાળીઓના
વેક્ટર ડાયેગ્રામ જેવા ઉઘાડા દેખાય છે.
૪)
તારી ગતિ.
અપારદર્શક રાખોડી શ્વેત,
અધૂરી પીરોજી, ઝાંખી લિંબુડી
અને વાદળી
ક્યાંકથી ઉતાવળે ધસી આવે–
ભીંતચિત્ર જેવું.
તીણી પ્રવાહી રેષાઓ
કેક ફ્રોસ્ટીંગ જેવા કેન્વાસ પર–
ગૂંજે છે.
૧૧-૨૪-૨૦૦૯